Önce 3-4 adet tatil günü bulunur, sonra internetten “deniz+güneş+kum+ucuz da olsun” aratılır ve hiçbir şey çıkmayınca, arama kriterleri değistirlerek yenilenir: “deniz+dağ+keçi+ingiltere” yazınca direkt bulunur: LYNMOUTH & LYNTON. Cici bi otel aranır, fiyat alınıp kenarda bekletilir.

Bu arada bi kaç saat de 'nasıl gidilse para-zaman- konfor optimizasyonu sağlanır' diye bakınılır internete. Türk vatandaşı olmanın dayanılmaz hafiliğiyle araba kiralama seçeneği ortadan kalkıp işi rahatlatır. Tek seçenek tren kalmıştır. Tren bilet fiyatları hesaplanıp önceden alınmış otel ücretlerine eklenerek iyice bir karıştırılır. Kulak memesi kıvamına gelince karışımdan bir lokma sevgiliye yedirilir- tadı, tuzu yerinde mi baksın diye. Sonrası malum, ikna için bir kaç saat daha harcanır veee o karışım kırmızı-mor arası bir renk alınca düğmeye basılır : book the tickets.

Sahne tozu yuttum

Oturduğum yerden tabi.  Sahne sanatları ile oldum olası yıldızım barışmadı. Londra'nın meşhur tiyatrolarında oyun seyretme ihtiyacı hissetmemiştim. Biletlerin fantastik fiyatları da sanat çevrelerine dahil olma isteğimi körüklemiyordu açıkçası. Yontulmamış her er kişinin başına gelen bana da vurdu; kız arkadaş dürtüklemesi ile kendimi salonda buldum. Aslında müzikalmiş gittiğimiz, Abba şarkıları eşliğinde sergilediler sanatlarını ama benim için farkeden bir şey olmadı.
"Bardağı uzatır mısın?" derken kafayı Roma asilzadesi gibi havaya kaldırmanın sanatsal yönü nedir anlamıyorum. Hakkını vereyim, dekorların değiştirilmesi konusunda oldukça yaratıcılardı.

Evet evet, karar verdim AlaturkaLondra sitesinde bir kadın oluşumu kuracağım. Tabi canım, kadınlara ayrıca destek vermek, onların ‘ezilmesini’ engellemek gerekiyor ne de olsa, değil mi? Hem gördüm ki bu fikir hiç de sandığım gibi bizim ülkeyle kısıtlı değil, medeni ve münhasır Büyük Biritanya’da da alası uygulanıyor, neden ülkeler üstü platformumuz, canımız ciğerimiz AlaturkaLondra'mızda da olmasın dedim.